Wystawa wojskowa, morska i kolonialna

Niemiecka Wystawa Wojskowa, Marynarki Wojennej i Kolonialna (DAMUKA) odbyła się w dniach od 15 maja do 15 września 1907 roku w Friedenau. Teren wystawy znajdował się w bezpośrednim sąsiedztwie dworca kolejowego Friedenau i kościoła Nathanael. Wystawa została zainicjowana przez różnych aktorów ruchu kolonialnego, a także lokalne firmy specjalizujące się w zaopatrzeniu wojskowym. Wystawa miała na celu przekonanie niemieckiej ludności o korzyściach gospodarczych płynących z posiadania marynarki wojennej, armii i kolonii. Berliński malarz Rudolf Hellgrewe zaprojektował plakat i motyw znaczka pocztowego, przedstawiający fragment twierdzy, który nawiązywał do budowli wojskowych w koloniach, a tym samym wskazywał na centralne przesłanie wystawy: przedstawienie Niemiec jako potęgi militarnej i kolonialnej.

Prezentowano szeroką gamę produktów, od gwoździ do butów po armaty, które były wystawione w różnych, tematycznie uporządkowanych budynkach. Pomiędzy halą maszyn i halą marynarki wojennej znajdowała się hala kolonialna. W tej hali, również zaprojektowanej przez Hellgrewe, znajdowały się między innymi stoiska instytucji misyjnych i tzw. „higieny tropikalnej”. Ponadto prezentowano wyposażenie dla niemieckich żołnierzy w koloniach, którzy byli eufemistycznie nazywani „siłami ochronnymi”. Półokrągły aneks służył do prezentacji przedmiotów z kolonii, takich jak rośliny, meble, drewno i kość słoniowa. Do projektowania sekcji krajowych Hellgrewe namalował panoramy z rzekomo typowymi dla danego regionu przedstawieniami. Wszystkie budynki wystawowe zostały wzniesione przez Deutsche Hausbaugesellschaft. Ta berlińska firma specjalizowała się w budynkach drewnianych, które można było rozkładać i transportować, oferując oprócz budynków wystawowych także domy tropikalne i baraki wojskowe. Na terenie zewnętrznym wystawy znajdowały się sztuczne jezioro i duże ogrody, które zostały stworzone specjalnie na potrzeby wystawy.

Program DAMUKA obejmował również „pokaz ludów”. Pod tytułem „Dzika Afryka” prezentowano tu ludzi w zaaranżowanych wioskach afrykańskich, którzy musieli przebywać na terenie przez cały czas trwania wystawy. Uczestnicy tego „pokazu ludów” nie pochodzili z niemieckich kolonii, lecz z Tunezji, Maroka i Sudanu. Różne rozporządzenia z przełomu wieków zakazywały werbowania ludzi z niemieckich kolonii do „pokazów ludów”. Niemieccy politycy obawiali się, że doświadczenia wystawianych osób, które były bezbronne wobec spojrzeń i żądz widzów, mogłyby negatywnie wpłynąć na relacje między Niemcami a mieszkańcami „ich” kolonii. „Pokaz ludów” miał dać publiczności wgląd w rzekome codzienne życie i typowe zwyczaje ludów afrykańskich. W rzeczywistości rasistowska prezentacja służyła przede wszystkim zaspokojeniu istniejących oczekiwań i ciekawości.

W innej części wystawy goście mogli wcielić się w członków mocarstwa kolonialnego w atelier fotograficznym – otoczeni namiotami i odtworzonym słoniem. W ostrym kontraście do „pokazu ludów” tutaj odwiedzający wystawę mogli sami decydować o swojej inscenizacji, prezentując się w pełni ubrani w kolonialnej pozycji władzy. Zdjęcie służyło jako pamiątka i środek reklamowy, mający na celu wzbudzenie entuzjazmu Niemców dla idei kolonialnej.

Wystawa była wielkim wydarzeniem, które jednak wielokrotnie było przedmiotem negatywnych nagłówków. Prasa donosiła o niedokończonych częściach wystawy w dniu otwarcia oraz o konfliktach między kierownictwem a wystawcami. Wydarzenia na terenie „Dzikiej Afryki” również znalazły się w doniesieniach. Nielegalne opuszczenie terenu przez niektórych wykonawców doprowadziło do interwencji policji i zostało skomentowane w prasie w sposób rasistowski. Smutnym punktem kulminacyjnym tych wydarzeń była śmierć Fatumy Bent El Baji. 25-letnia kobieta z Tunisu zmarła na zapalenie jelit, być może z powodu niedostatecznych warunków życia. Została pochowana na cmentarzu gminnym w Schöneberg.

Ten tekst jest poprawioną wersją rozdziału z wystawy „Pracownia badawcza: historia kolonialna w Tempelhof i Schöneberg”, którą Schöneberg Museum pokazywało od 19.05 do 29.10.2017.

provided by Museum Tempelhof-Schoeneberg
Karta pocztowa z tłumem zwiedzających, 1907 (Museen Tempelhof-Schöneberg)
Karta pocztowa Hala Kolonialna, 1907 (Museen Tempelhof-Schöneberg)
Atelier fotograficzne ze słoniem, 1907 (Zbiory historyczne edition Friedenauer Brücke)

Sophie Buchholz

Philipp Holt

Johanna Strunge

MIEJSCE
Teren DAMUKA
DZISIAJ
Grazer Platz, 12157 Berlin

Cytowanie artykułu

Sophie Buchholz, Philipp Holt, Johanna Strunge: Wystawa wojskowa, marynarki wojennej i kolonialna. W: Kolonialismus begegnen. Dezentrale Perspektiven auf die Berliner Stadtgeschichte. URL: https://kolonialismus-begegnen.de/geschichten/armee-marine-und-kolonialausstellung/ (12.06.2024).

Literatura i źródła

Anne Dreesbach: Gezähmte Wilde. Die Zurschaustellung »exotischer« Menschen in Deutschland 1870–1940, Frankfurt (Main) 2005.

Anne Dreesbach: Kolonialausstellungen, Völkerschauen und die Zurschaustellung des „Fremden“, in: Europäische Geschichte Online, http://ieg-ego.eu/de/threads/hintergruende/europaeische-begegnungen/anne-dreesbach-kolonialausstellungen-voelkerschauen-und-die-zurschaustellung-des-fremden, 17.02.2012 (ostatni dostęp: 16.06.2022).

Harald Sippel: Rassismus, Protektionismus oder Humanität? Die gesetzlichen Verbote der Anwerbung von „Eingeborenen“ zu Schaustellungszwecken in den deutschen Kolonien, in: Robert Debusmann/János Riesz (Hg.): Kolonialausstellungen – Begegnungen mit Afrika?, Frankfurt (Main) 1995.

Tagi

Pobierz PDF